سفرنامه اروپا

سلام

حدود یک سال از آخرین مطلبی که توی این وبلاگ نوشتم، میگذره. توی این فاصله چند تا سفر رفتم که متاسفانه فرصت نشد سفرنامه هاش رو بنویسم. اما آخرین سفری که رفتم، یه سفر بک پکری دیگه بود که این دفعه به کشورهای اروپای مرکزی شامل آلمان و کشورهای شرقی، جنوب و غرب آلمان رفتم و اتفاقا باز هم سفرنامه هاش رو نوشتم. با این تفاوت که این بار مطالب رو در سایت خودم نوشتم که این آدرس سایت منه:

www.majiderfanian.com

این بار برخلاف دفعه قبل، سفرنامه با عکس بود و سعی می کردم که به تفکیک از هر شهر عکس هایی رو بذارم. به هرحال تلاش می کنم که این وبلاگ رو هم بعد از این به روز نگه دارم.

به لطف خدا و کمک دوستان خوبم، انشاءالله جمعه هفته بعد (2 مهر) نمایشگاهی از عکس های سفرم رو در کاخ نیاوران (گالری جهان نما) به مدت 8 روز برگزار می کنم.

حتما برای دیدن عکس ها برنامه ریزی کنید. منتظر همه تون هستم...

راستی؛ اسم نمایشگاهم رو گذاشتم: ... تا بارسلونا

یکی از مجلات گردشگری خوب هم احتمالا در چند قسمت این سفرنامه رو چاپ خواهد کرد. البته قسمت اولش چاپ شد و حتما نیازمند دونستن نظرات برای بهتر شدن کار هستم.

مشکل آپلود کردن عکس ها هم من رو وادار کرد که یه host و domain بگیرم و عکس ها رو اونجا بذارم. تو همین روزا کامل میشه و آدرسش رو میذارم همینجا.

یه برنامه سفر در پیش دارم و یه سری فکرها که نمیدونم با این مشغولیت های بی پایان، کی به انجامشون برسم.

ولی اتفاقات خوبی در پیش هست...

آمارهای کلی:

از روزی که برگشتم، بیشترین سئوالی که همه دوستان راجع به سفر از من پرسیدن، سئوالاتی درباره کلیات سفر مثل هزینه های سفر، وسیله های سفر، تعداد روزهای سفر و امثال اینها بود. گفتم یه کلیاتی رو در این باره بنویسم که بطور دقیق همه موارد رو شامل بشه.

روزهای سفر: 17 روز

اول تا هفدهم جولای 2010 – دهم تا بیست و هفتم تیر 89

تعداد کشورها: 6 کشور

یونان، ایتالیا، واتیکان، فرانسه، هلند و اسپانیا

تعداد شهرها: 11 شهر

آتن، پاترا، باری، رم، واتیکان، فلورانس، ونیز، پاریس، آمستردام، بارسلونا و مادرید

و الان من پرم از کلی حرف، تحلیل، ایده و...

البته قبل از هرچیز باید اول سفرنامه آمستردام، بارسلونا (ی عزیز) و مادرید رو بنویسم و گزارش های تصویری شون رو بذارم. من از خیلی از دوستان شنیدم که عکس ها در blogger باز نمیشه و الان که اومدم دیدم همین طوره. الان کلی عکس آماده آپلود دارم که دارم دنبال یه جای خوب میگردم که بتونم آپلود کنم. اگر کسی راهکار مناسبی داره، لطفا کمک کنه.

بعد از اون هم تلاش میکنم تا با نوشتن بعضی از مسائل، مثل مقایسه یه سری چیزا در شهرهای اروپایی، گزارش های تصویری، انجام تحلیل در مورد دیده های سفر و مسائلی از این دست باز هم این وبلاگ رو به روز نگه دارم.

ممنون از همه دوستانی که توی این سفر همراه بودید. منتظر ادامه ماجرا باشید...

قطار ونیز – پاریس، تقریبا مثل قطارهای درجه یک 6 تخته خودمون بود. 4 جوان پسر از کره جنوبی و یک پیرزن فرانسوی هم سفرهای من بودن که پیرزنه خیلی زود از کوپه ما رفت. ا موندیم و 4 تا کره ای. حالا هرچی فکر میکردم که اسم اون سریال مسخره شون (جو مونگ) یادم بیاد که سر صحبت رو باز کنم، یادم نمی اومد! فوتبال اما بهانه خوبی بود. خیلی برام جالب بود، اونا خیلی محکم بر این باور بودن که ایران خیلی قوی تر از کره است. جدی از تیم ایران هراس دارن.

 پاریس

صبح ساعت 9 پاریس بودم. از قبل چند تا درخواست رزرو هاستل فرستاده بودم که وقتی رسیدم پاریس و چک میل کردم، فقط یکیشون کانفرم کرده بود. اما با توجه به توضیحاتی که راهنمای توریست ها توی ترمینال کرده بود، محله این هاستل زیاد جالب نبود. لذا بی خیال اش شدم و با کمک همراه اصلی سفرم ( کتاب اروپای غربی Lonely Planet عزیز)، تلاش کردم هاستل هایی که توی خیابان خوب پاریس هست رو پبدا کنم. بعد از حدود 2 ساعت تلاش و پیاده روی، بالاخره یه جا در محله بسیار خوب پاریس، یعنی خیابان ری وولی و درست روبروی ساختمان تاریخی هتل دیویل به نام هاستل ری وولی پیدا کردم.

صبح روز سومی که رم بودم، کمی دیرتر از برنامه ام حدود ساعت 7:30 بیدار شدم. سریع امور نظافت رو انجام دادم و با مترو رفتم واتیکان. دیوارهای بلند موزه باعث میشد که واتیکان زیاد خوب دیده نشه. بعد از طی مسیری کوتاه رسیدم به یک صفی که هیچ از آخرش خبری نبود. درست یک ساعت و بیست دقیقه طول کشید تا رفتم داخل. بلیطش 15 یورو بود. یه تشکر ویژه باید از آرش بکنم که با راهنمایی اش برای گرفتن کارت موزه خیلی کمکم کرد و نه تنها اینجا، که خیلی جاهای دیگه رو هم با همون کارت میشد رایگان وارد بشی.

تعریف کردن داخل موزه که چندان جالب نیست. چ.پون اصولا موزه رو باید خود بیننده ببینه. اما من فقط میتونم بگم که موزه شامل 16 بخش بود و پر بود از مجسمه ها و نقاشی های منحصر بفرد. راستش زیاد از موندن حدود یک ساعت و نیم در صف راضی نبودم تا اینکه رسیدم به سالن نقاشی بی نظیر میکل آنژ. بابا عجب اعجوبه ای بوده این نقاش. اینجا متوجه شدم که تا چند ساعت هم ایستادن در صف مجاز بود! علیرغم ممنوع بودن عکاسی، چند تا عکس گرفتم که چند تاش از جاهای مهم نقاشی بود.

به خدا فشردگی سفر بیش از تصوره! آره، میتونم سرسری یه چیزایی بنویسم؛ اما به درد نمیخوره. برای کامل نوشتن هم که کو وقت؟ تازه همش یه چیزی کمه! یا لپ تاپ همرام نیست، یا باتری نداره یا اینترنت نیست یا...

اما ممنون از لطفتون و پیگیری سفرنامه

من از رم رفتم فلورانس و ونیز رو دیدم و بعد اومدم پاریس و بعد آمستردام و الان هم که بارسلونا...

جای همگی خالی فینال رو وسط بر و بچ اسپانیولی و کاتالونی دیدم. تجربه بی نظیری بود.

چند روزی اینجا هستم و بعد هم مقصدم مادریده. دارم سعی میکنم که در فرصتهای مرده (اگر باتری لپ تاپ همراهی کنه) بنویسم و آپلود کنم. باید تاکید کنم که فلورانس بی نظیر بود...

پی نوشت:

- تو این روزا سفرنامه آنلاین ام تبدیل شده به سفرنامه پخش با کمی تاخیر!

- خیال همه دوستان راحت، من نه وقت دارم برم خرید سوغاتی، نه پول دارم برای سوغاتی، نه توی دو تا کوله کوچیکم جا دارم که بخوام چیزی بیارم. خداییش با همین سفرنامه بسازین!

- بارسلونا کلا یه چیز دیگه است. همون طور که فکرشو می کردم یه دنیای دیگه است. اینجا میشه رنگ آبی واقعی رو دید...

- خوابم تعبیر شد: دوچرخه سواری در بارسلونا!

- این مطلب رو بواسطه اینترنت دزدکی از مک دونالد آپ کردم. برای اینکه حلال بشه، هرکی میخونه برای شادی روح مک دونالد دعا کنه...

حدودا ساعت 5 بعد از ظهر یکشنبه رسیدم رم. شهری که خودش رو وحشی تر از شهرهای قبلی نشون میداد. ایستگاه قطار ترمینی که وقتی 2- 3 روز اون طرفا موندم، مطمئن شدم که درست مثل محله راه آهن خودمونه. به هرحال وقتی رسیدم، قبل از اینکه خودم رو پیدا کنم، یه پیرمردی رو دیدم که گفت میتونه در پیدا کردن هتل کمک کنه. چند تا پیشنهاد داد تا اینکه بهش گفتم ایرانی هستم، گفت یه Bed & Breakfast سراغ داره که مسئولش ایرانیه. تلفن زد بهش و گوشی رو داد به من. اسمش نادر بود و خلاصه رفتم اونجا.

اتاق بزرگی بود و همه چیزش هم خوب بود. شبی 45 یورو توافق کردیم. گرچه اگر پورسانت پیرمرده نبود، کمتر میشد.

http://majiderfanian.blogspot.com

- فکر کنم فینال جام رو توی بارسلونا ببینم. وای اگه اسپانیا قهرمان بشه...